W  przedszkolu waldorfskim nie ma podziału na grupy wiekowe. W jednej grupie są dzieci w różnym wieku – od 3 do 7 lat. Jest to bardzo dobre rozwiązanie, dające dzieciom wiele korzyści – i tym młodszym i wbrew pozorom również tym starszym. W podobny sposób dzieci funkcjonują przecież w rodzinie, gdzie rodzeństwo w różnym wieku wychowuje się razem. W przedszkolu taka konstrukcja grupy wnosi trochę rodzinnej atmosfery. Ale to nie jest najważniejsze…
 
 
Młodsze dzieci, zafascynowane starszymi, obserwują  je i naśladują, ucząc się od nich wielu rzeczy. Dzięki temu dużo szybciej się rozwijają. Starsze dzieci zauważają, że potrafią więcej i że są otaczane podziwem i uwielbieniem maluchów. Dzięki temu czują się ważne i nabierają poczucia wartości. Nauczycielka podkreśla ich pozycję w grupie, chwali umiejętności i często powtarza, że są jej pomocnikami. Przypomina, że są najstarsze i powinny zachowywać się godnie, bo maluchy na nich patrzą i naśladują. Podpowiada też, że skoro potrafią więcej, mogliby pomóc młodszym dzieciom, które nie radzą sobie jeszcze tak dobrze ze wszystkim. Starsze dzieci bardzo chętnie zawiązują młodszym buty, podają zabawki z wyższych półek, przenoszą kosze z klockami i dzięki temu czują się potrzebne. Pielęgnowanie takiego zachowania, w spontaniczny sposób wyrabia w dzieciach poczucie odpowiedzialności  i potrzebę zwracania się ku słabszym i mniejszym.
 
Starsze dzieci, z racji swego wieku, mają dużo przywilejów w przedszkolu np. mogą zapalać świecę przed baśnią, rozdawać jedzenie podczas obiadu, mogą być przebrane za te najważniejsze postacie w przedstawieniu podczas święta itd. Promienieje wtedy z nich duma i szczęście. Młodsze dzieci z kolei są „rozpieszczane”, traktowane ulgowo, a kolana pani są zarezerwowane właśnie dla nich. Otacza je pełna ciepła, opiekuńczości i wyrozumiałości postawa „starszaków”.
 
 
Różnowiekowy charakter grupy ma też swoje pozytywne znaczenie podczas zabawy swobodnej. Maluchy są włączane do zabawy przez starsze dzieci, jako np.: pacjenci w przychodni, widzowie w teatrze lub na koncercie, goście na urodzinach, a  przede wszystkim „dzieci” w zabawie w dom. Korzyści są obustronne: maluszki przeżywają ogromną radość i dumę, że mogą bawić się ze starszymi dziećmi i jednocześnie spontanicznie uczą się od nich sztuki prowadzenia prawdziwej, dobrej zabawy, a wcielając się w role rozwijają swoją fantazję. Starszaki natomiast cieszą się z możliwości „zarządzania”, które to ubogaca ich zabawę i czynią ją bardziej realistyczną.
 
 
Mieszana wiekowo grupa, daje jednak dzieciom jeszcze jedną, najważniejszą korzyść. W takiej grupie, każde dziecko ma szansę zaistnieć w rolach, w których nie może nigdy  stanąć w domu rodzinnym. W domu rodzinnym bowiem, dziecko zawsze i niezmiennie jest albo najstarsze, albo średnie, albo najmłodsze. Tkwiąc w  jednej z tych ról, wyrabiają się w nim i utrwalają charakterystyczne dla tej roli zachowania. Na przykład dziecko najstarsze jest przeważnie nadmiernie odpowiedzialne, poświęcające się i obciążone zbyt dużą ilością obowiązków. Średnie – jest przeważnie pozostawione samemu sobie i najmniej zauważane. Najmłodsze natomiast jest z reguły rozpieszczone, egoistyczne i mało odpowiedzialne. „Przyrastanie” do takich ról jest dla dzieci bardzo niedobre, bo „ciągnie się” potem za nimi całe życie, determinując ich zachowania, zawężając świadomość i obiektywny ogląd siebie, swoich relacji z innymi i świata. Jako dorosły, taki człowiek jest przeważnie mało elastyczny i całe życie gra wyuczoną, jedną i tę samą rolę z dzieciństwa.
 Dzięki różnowiekowej konstrukcji grupy, każde dziecko w przedszkolu ma szansę zaistnieć również w innych, nowych, przeciwstawnych i obcych dla niego rolach. Poszerza to bardzo samoświadomość dziecka oraz sprawia, że staje się ono wewnętrznie elastyczne i wolne, zdolne do zmian, do wychodzenia poza swoje ograniczenia. Jako dorosły człowiek może ono być sobą, a nie tylko „najmłodszym” czy „najstarszym dzieckiem”.
 
Grupa mieszana wiekowo ma jeszcze tę zaletę, że „trzon” grupy właściwie nigdy się nie zmienia. Jest to latami ta sama grupa, przeobrażająca się tylko nieznacznie, bo co roku kilkoro dzieci odchodzi do szkoły, a kilkoro nowych przychodzi. Z taką grupą łatwiej się pracuje. Nowe dzieci bardzo szybko wdrażają się i wchodzą w rytm, obserwując i naśladując to, co robią te starsze, dobrze już zaznajomione z przedszkolnymi zwyczajami.